Mam nadzieję, że tytuł wpisu przyciągnął Twoją uwagę 😉 Jestem prawie pewna, że masz podobne odczucia w kwestii przedimków! Przeczytaj ten wpis i sprawdź, czy może temat będzie dla Ciebie nieco łatwiejszy.
Co to jest i w ogóle o co chodzi
Przedimki. Słyszeliśmy tę nazwę milion razy, ale dalej ciężko nam z marszu powiedzieć co to konkretnie jest. Przedimek zawsze łączy się z rzeczownikiem i określa go. Brzmi to dla nas enigmatycznie, bo w języku polskim nie mamy żadnego odpowiednika, do którego moglibyśmy to porównać.
Przedimki możemy podzielić na określone i nieokreślone. W języku angielskim jest również opcja, że przedimka nie stawiamy wcale… tak dla ułatwienia 😅
Poświęćmy chwilę uwagi każdej kategorii.
Przedimki określone
Przedimek określony to ‚the‚. Z pewnością już spotkaliście się z tym słówkiem. A dlaczego „określony”? Dlatego, że używamy go:
- w odniesieniu do konkretnych przedmiotów (na które np. wskazujemy palcem lub kiedy nasz rozmówca wie dokładnie o co nam chodzi);
- Look at the painting over there. It’s amazing!
- w odniesieniu do obiektów jedynych w swoim rodzaju i niepowtarzalnych;
- The Earth; the Sun; the Pope.
- przed niektórymi państwami;
- the United States of America; the United Kingdom; the Netherlands;
- w konkretnych zwrotach (m.in. przed porami dnia);
- in the afternoon; to play the piano;
- przed krainami geograficznymi (m.in. pasma górskie, oceany);
- the Pacific Ocean; the Vistula river;
- przed wydarzeniami historycznymi;
- the Second Wold War; the Civil War;
- przed rodzinami (nazwisko rodziny w liczbie mnogiej);
- the Potters;
- przy okazji najwyższego stopnia podczas stopniowania przymiotników;
- the best; the smallest; the most comfortable.
Warto wspomnieć, że przedimek określony może łączyć się zarówno z rzeczownikami w liczbie mnogiej, jak i pojedynczej.
Ciekawostka.
Przedimek ‚the’ w zdaniu wymawia się inaczej w zależności od tego na jaki dźwięk rozpoczyna się stojący po nim rzeczownik.
- The Smiths is the best band of all. -> tutaj w obu przypadkach wymówimy ‚the‚ jako /ðə/; natomiast
- Mary is watching the Olympics. -> tutaj ‚the’ będzie brzmiało jako /ði/1.
Przedimki nieokreślone
Pierwsza, najważniejsza zasada, dotycząca przedimków nieokreślonych: występują tylko i wyłącznie przed policzalnymi rzeczownikami w liczbie pojedynczej. Z uwagi na to, że przedimki są ‚nieokreślone’, używamy ich, kiedy mówimy o czymś bardzo ogólnie. Nie chodzi nam tutaj o żadne konkrety. Spójrzmy na parę przykładów:
- Can I take a picture?
- Do you have a pen?
- Lisa has a new car.
- I’d like to eat an apple.
- Today’s such a nice day!
- Mark works in an office. He’s an accountant.
Hola hola! Ale dlaczego czasami jest ‚an‚, a czami ‚a‚?!
Przedimek ‚a‚ stawiamy, kiedy dźwięk stojącego po nim słowa jest spółgłoską, a ‚an‚, kiedy dźwięk rozpoczynający kolejne słowo to samogłoska. Zwróć uwagę, że nie chodzi o literę, tylko dźwięk. Spójrz na przykłady:
- an apple, an ambulance, an ear ALE RÓWNIEŻ an hour, an hourglass;
- a house, a car, a book ALE RÓWNIEŻ a university, a unique thing.
Przedimek „zerowy”
Przedimek zerowy, czyli po prostu brak przedimka przed rzeczownikiem. Nie potrzebujemy przedimków przed:
- dniami tygodnia, miesiącami, latami;
- grupami osób lub zwierząt, kiedy mówimy o nich w sposób ogólny, np. teenagers, Americans, elders, cats;
- nazwami kontynentów i większości krajów;
- nazwami miast, ulic, lotnisk, dworców;
- posiłkami (breakfast, dinner);
- nazwami pojedynczych szczytów górskich, jezior, wysp.
I jak? Czy temat przedimków jest już mniej przerażający niż na początku? 😉 Mam nadzieję, że tak! Temat nie jest aż tak straszny, jak się wydaje. Jak zawsze, najlepszym sposobem na ogarnięcie takich gagatków jest osłuchanie się z językiem. No, to na co czekasz? Leć obejrzeć jakiś serial! 😉
alter.ed academy 
Dodaj komentarz